Warsztaty

Uczestnicy Międzynarodowego Seminarium Metodologicznego „Badania interwencyjne w Kulturowo-Historycznej Teorii Działalności", które odbędzie się 01 marca 2018 roku w Collegium Da Vinci w Poznaniu

Wyboru interesującego warsztatu można dokonac tutaj.


Laboratorium Zmiany Edukacyjnej; Centrum Badań nad Uczeniem się i Rozwojem (Uniwersytet Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy)

Ewa Filipiak: Zabawa narracyjna jako strategia wspierania dziecka w rozwoju i uczeniu się. Podejście Lwa S. Wygotskiego. Wprowadzenie

Zabawa (aktywność zabawowa) jest czynnikiem rozwoju dziecka – inicjuje i podtrzymuje przemiany na różnych poziomach organizacji. Sama aktywność zabawowa dziecka podlega procesowi rozwoju. Wraz z wiekiem zmienia się forma, sens, funkcje, znaczenie zabawy dla rozwoju dziecka. Istnieją opracowania pokazujące możliwości rozwojowe zabawy dla dziecka w wieku przedszkolnym. W wieku szkolnym zabawa staje się jednym z procesów wewnętrznych, elementem mowy wewnętrznej, pamięci logicznej i abstrakcyjnego myślenia (Wygotski, 2002, s. 155). Chciałabym podjąć problem aspektów rozwojowych zabawy realizowanej w wieku szkolnym w kontekście kryzysu 7 roku życia. Poddać analizie znaczenie jakie ma zabawa jako forma rozwoju dziecka w wieku przedszkolnym a jakie w wieku szkolnym. Interpretując koncepcje Wygotskiego można założyć, że dzięki zabawie pomagamy dziecku przepracować i osiągnąć nowe/złożone formy rozwojowe: samoakceptację , samoocenę, rozumienie przeżyć.

Stawiam pytania na które poszukujemy w zespole Laboratorium i realizowanych projektach odpowiedzi:

  • Jakie zjawiska które tkwią w aktywności zabawowej dziecka występują w planie rozwoju wyższych funkcji psychicznych?
  • W jaki sposób organizować przestrzeń zabawy dzieci wieku przedszkolnym i szkolnym aby wspomagać rozwój myślenia werbalnego i wyższych funkcji psychicznych
  • Jaki pomost budować - kontekst rozwojowy zabawy aby zrealizować myśl Wygotskiego „zabawa w wieku szkolnym nie obumiera ale zmienia się jej sens i znaczenie”? 
  • W jaki sposób przygotować nauczycieli do roli mediatorów i interpretatorów znaczeń (jaka jest ich gotowość do pełnienia takiej roli)?
Ewa Lemańska-Lewandowska: Rola dokumentacji pedagogicznej w projektowaniu działalności nauczyciela i uczniów (w sytuacji zabawy)

Nauczyciel zajmujący się intensywnie obserwacją dzieci dokumentuje ich działania. Dokumentacja pedagogiczna staje się w rękach nauczyciela narzędziem do nadawania osobistych znaczeń, do samorefleksyjności, uczenia się i budowania kultury dialogu. Służy ona jako materiał do dalszej dyskusji i rozwoju. Szczegółowa dokumentacja stanowi podstawę pedagogiki rozwojowej, ukierunkowanej na dziecko, pedagogiki słuchania i udziału dzieci. Z jednej strony jest ona materiałem badawczym dla nauczycieli, rekonstrukcją procesów uczenia się, materiałem do dalszego projektowania działalności edukacyjnej. Z drugiej strony – pomaga dzieciom przemyśleć ich sposoby myślenia, uporządkować je i wypracować nowe strategie uczenia się.

Joanna Szymczak: Sytuacja edukacyjna jako “przestrzeń kulturowa” dla refleksyjności i refleksji

Podczas wystąpienia podjęta zostanie próba ukazana zabawy narracyjnej jako przestrzeni kulturowej dla czynienia refleksji dotyczącej określonych problemów rzeczywistości edukacyjnej, którą może podejmować uczeń oraz nauczyciel. Zaprezentowane zostanie – mające ugruntowanie w zrealizowanym projekcie badawczym na temat refleksji nauczycieli wczesnej edukacji dotyczącej pracy z uczniami – rozumienie refleksyjności, refleksji oraz wzajemnych relacji między nimi. Sytuacja edukacyjna (projektowana przez nauczyciela oraz kreowana przez nauczyciela i uczniów) przedstawiona zostanie jako przestrzeń kulturowa dla namysłu czynionego przez jej uczestników.

Kluczowe będzie zaakcentowanie następujących aspektów:

  • zabawa narracyjna jako sytuacja edukacyjna,
  • refleksyjność jako przestrzeń kulturowa dla refleksji,
  • zabawa narracyjna jako przestrzeń kulturowa dla refleksji ucznia i nauczyciela.

Warsztat 1

Martina Wyszyńska Johansson: Próby operacjonalizacji pojęcia programu nauczania z perspektywy doświadczenia uczniów (jako  perezhivanie) (warsztat w języku polskim)

Zapraszam do wspólnej analizy materiałów z obserwacji klasowych i wywiadów grupowych (fokus group). Celem analizy jest badanie doświadczeń ucznia w szkolnictwie zawodowym i opiera się teoretycznie na pojęciu experienced curriculum (Billett, 2006).

Doświadczenia ucznia stanowią jeden z trzech aspektów planu nauczania (curriculum).


Warsztat 2

Przemysław Gąsiorek, Sławomir Krzychała, Beata Zamorska: Cykl ekspansywnego uczenia się w interwencjach formatywnych

Celem warsztatu jest wprowadzenie uczestników w założenia i sekwencje działań interwencji formatywnych, mających na celu zmianę praktyki szkoły. Jako narzędzi teoretyczno-analitycznych użyjemy dwóch jednostek analizy: społecznej sytuacji rozwoju oraz perezhivanie”. Przyjrzymy się zastosowaniu obu tych jednostek w procesie wypracowywania zmiany.